Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej,

Stają się one coraz mniej wyraźne — ukryte przed przyzwyczajoną do zwykłych, analogowych i materialnych form, percepcją To oznacza, że urządzenie na pewno pojawi się na rynku. Jednym z działań było wprowadzenie corocznych konkursów wyłaniających najbardziej utalentowanych autorów prac naukowych oraz studentów i  absolwentów szkół artystycznych. Ewolucją komunikacyjnych konceptów opartych na specyfice medium zajęli się obok cybernetyków także teoretycy komunikacji i mediów. Pomysł jest rewelacyjny, tym bardziej, że jak wynika z  raportów, mieszkańcy Afryki coraz chętniej korzystają z  globalnej sieci, którą wykorzystują do edukacji, ale także prowadzenia biznesu.

Sięgnę teraz do ich ustaleń, aby z perspektywy dyskursywnej przyjrzeć się omawianym ewolucjom technologicznym. Alan Turing i  Alan Kayojcowie-założyciele projektu cyfrowego, w swoich wypowiedziach konceptualizowali rozwój cyfrowego świata, odwołując się do idei uniwersalnej maszyny obliczeniowej. Dysponuje ona zdolnością do kalkulowania wszystkiego, co zostaje jej na wejściu input przedstawione w postaci odpowiednio zakodowanych zasobów, które po przetworzeniu computing oddawałaby na wyjściu output.

Turing i wielu jego następców było przekonanych, że świat da się sprowadzić do postaci matematycznej reprezentacji myślenie kartezjańskie — wówczas wszystkie jego stany, wymiary, dynamiki można będzie przetwarzać matematycznie komputerowo za pomocą takiej uniwersalnej maszyny.

Koncept maszyny uniwersalnej stał się mitem założycielskim komputeryzacji, odwołującym się do idei renesansowych i oświeceniowych powrócę do tego wątku w części poświęconej cyfrowemu kodowi i matematyczności światai w zasadzie nie doczekał się do czasów współczesnych zdolnych mu zagrozić na tej pozycji alternatywnych konceptów 9. Alan Kay tę ogólną cechę maszyny Turinga adaptował dodatkowo na potrzeby dyskursu poświęconego komunikacyjnej roli technologii cyfrowych, która okazała się jedną z najprężniej rozwijających się dziedzin projektu cyfrowego — nowym mediom.

W opublikowanym w roku eseju Personal Dynamic Media Amerykanin sugerował, że komputer można nazwać metamedium, to jest taką formą medium, która zawiera w sobie wszystkie poprzednie media W oparciu o dokonania Kaya swoją współczesną topografię nowych mediów, stanowiącą już Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej wykładnię dla obecnego dyskursu w ramach studiów medioznawczych i kulturoznawczych, opracował amerykański teoretyk rosyjskiego pochodzenia Lev Manovich.

W swojej najbardziej znanej pracy zatytułowanej Język nowych mediów jeszcze pośrednio wskazał na sens kategorii metamedium, postrzegając go jako kulturowy efekt jednej z najważniejszych reguł organizujących ekosystem mediów cyfrowych, czyli używania wszystkich starszych mediów jako swojej pierwotnej treści, gramatyki cyfrowego języka Inaczej mówiąc: komputer rozumie jako metamedium, które wchłonęło wszystkie wcześniej istniejące formy technologiczne i posługuje się nimi w obecnej fazie kulturowej bytności, czerpiąc z ich form zasady organizacji świata informacji i reguły komunikacji.

Stare metody i środki znajdują nowe, wspólne pole eksploatacji w kodzie software: są weń wpisywane jako strukturalne kształty i reguły działania, jego pragmatyki i interfejsy użytkowe. Metamedium jest tym samym otwarte na wszystkie potencjalne medialne kształty i gry, które zostają pomyślane i uruchomione w cyfrowym środowisku Pojęcie metamedium ma dodatkowo dla Manovicha także bardzo ważne odniesienie historyczne. Sens tej kategorii odwołuje do dokonań awangardy w sztuce w pierwszej połowie XX.

W latach Przyklady mozliwosci handlowych artyści wizualni, architekci, designerzy stworzyli cały zbiór nowych technik i rozwiązań dotyczących rozumienia przestrzeni, czasu i sztuki, które wywarły zasadniczy wpływ na losy technologii cyfrowych w późniejszym okresie.

  • Mozliwosci handlowe VXX.
  • Strategie handlowe poprzez brak rownowagi ksiazki
  • Właśnie trwa pierwszy kwartał.

Myślenie awangardy, metody i kody tej formacji, ucieleśnione zostały w pełni dopiero w formie cyfrowych mediacji. Chodzi tu np. Nowe media, ich software to podjęcie spuścizny awangardy w obszarze kultury medialnej i komunikacyjnej.

Kategorię metamedium w jej cybernetycznym i medioznawczym sensie można uznać za wstępne rozpoznanie sytuacji postmedialnej. W innej wypowiedzi, zatytułowanej Post-media Aesthetics, Manovich idąc o krok dalej w stosunku do Języka nowych mediów stawia znak równości między kategorią postmedia a cyfrową estetyką informacji, dopowiadając w ten sposób wcześniej wykorzystane pojęcie metamedium przez wpasowanie w kontekst relacji sztuki mediów, technologii i teorii kultury Tradycyjnie silne więzy pomiędzy tożsamością dzieł sztuki a transportującymi je mediami zostały w cyfrowości zerwane — wyrokuje.

Jednocześnie, przyznaje, historia sztuki to także a dla przywołanych za chwilę takich teoretyków, jak Weibel — przede wszystkim historia nowych interfejsów technologiiktóre tworzą artyści w odpowiedzi na zmieniające się w czasie potrzeby i wyobraźnie jej odbiorców, reagując na towarzyszące im środowisko technologiczne — to także funkcja rozwoju technologicznego w ogóle, szczególnie zaś wewnątrz społeczeństw i kultur rozwiniętego Zachodu po rewolucji przemysłowej i oświeceniowej.

Postmedialna estetyka jest w związku z tym przede wszystkim emanacją cybernetycznego software, bo to dzięki niemu stare gramatyki medialne znajdują odniesienie w nowo konstruowanych cyfrowo tekstach kultury. Software miksuje istniejącą gramatykę kultury języki starych mediów z możliwościami oferowanymi przez nowe narzędzia medialne, jest mostem, po którym w obu kierunkach poruszają się medialne hardware, odnajdując się nieustannie na nowo w różnych konfiguracjach.

Modernizacja elektrowni, (książka) - mocne-strony.pl

Estetykę tego typu definiują takie tagi, jak: kultura informacji, remiks, update, dane i bazy danych, interfejs, kompresja, algorytm. W kontekście sztuki mediów technologiczny sens pojęcia postmedia podejmują i rozwijają także inni ważni dla medioznawczego dyskursu analitycy, jak Peter Weibel i Domenico Quaranta.

Weibel, uznany teoretyk kultury medialnej i jeden z najważniejszych jej animatorów, do którego ustaleń będę w tej pracy wielokrotnie powracać, wywodzi stan postmedialny z generalnego kryzysu reprezentacji, który w sztuce współczesnej objawił się wraz z pojawieniem się mediów wizualnych — prasy, fotografii i później kina. Ich kulturowa i artystyczna ekspansja spowodowała, że sztuka mimowolnie, wbrew oporom artystów i mecenasów, przekształciła się w sztukę mediów. Nurt ten zapoczątkował Duchamp, który otworzył sztukę na obiekt rozumiany już nie jako metafora, ale przedmiot fizyczny, namacalny byt postrzegany realistycznie i w tym duchu używany semiotycznie.

Technologie medialne stały się najpierw przedmiotami sztuki, by następnie stać się narzędziami sztuki, a wreszcie jej świadomie podejmowanymi tematami. Przedmioty medialne, dzieła sztuki mediów okazały się mieć niemieszczącą się w dotychczasowym kanonie form i materii artystycznego wyrazu niematerialną konsystencję, inny stan skupienia. W ten sposób sztuka czy szerzej: kultura znalazły się wewnątrz mediów — zostały zmediatyzowane, wchłonięte przez medialne gramatyki i reguły.

Późniejsze mówienie o sztuce mediów, a zatem także o kulturze mediów, nie ma racji bytu. W związku z tą ekspansją Weibel Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej nadejście sytuacji postmedialnej, tj. Nic nie dzieje się w sztuce i kulturze poza granicami medialnej przestrzeni i regułami medialnych form.

Kondycja postmedialna powstaje w dwóch fazach. Pierwsza polega na zrównaniu statusu i kulturowej siły istniejących mediów sztuki. W konkurencji między sobą doszły one do momentu równości jako narzędzia ekspresji artystycznej. Nie ma obecnie medialnych technologii, które dominują w praktyce sztuki albo które są z niej programowo wykluczone.

Faza druga polega na zapadaniu się wszystkich tych medialnych form w siebie nawzajem. Stapiające się media tracą swoją unikalność i dalej: tożsamość w ogóle Weibel reasumuje: Oddziaływanie mediów jest uniwersalne, więc wszelka sztuka jest obecnie sztuką postmedialną. Ponadto każda sztuka jest postmedialna nie tylko dlatego, że media są maszynami uniwersalnymi, lecz dlatego, że uniwersalna maszyna, jaką jest komputer, posiada zdolność symulowania wszystkich mediów.

W obszarze sztuki, jak można wywnioskować z prac Manovicha i Weibla, koncept medium został najpierw wystawiony na próbę przez nowe formy wypowiedzi artystycznej, takie jak asamblaż, happening, instalacja, performance, a równolegle za sprawą kulturowej obecności analogowych mediów mechanicznych: fotografii, filmu i wideo.

Zderzyło się to z tradycyjną koncepcją rozumienia medium przyjętą w sztuce, to jest jako tworzywa artystycznego, oraz z tradycyjną formą upowszechniania, dystrybucji sztuki: modelem, w którym na szczycie znajdują się artyści, opiniotwórcze elity i systemowe narzędzia upowszechniania sztuki, takie jak muzea czy galerie.

W rezultacie sytuacja postmedialna to także przestrzeń konfliktu pomiędzy tradycyjnym systemem sztuki a sztuką mediów. W ten sposób kondycję postmedialną definiuje kolejny medioznawca, a jednocześnie krytyk i kurator sztuki Domenico Quaranta Dziejowa logika technologii komunikacyjnych, która wytyczyła trajektorię media-nowe media-postmedia, obejmuje obszar kulturowych odczytań technologii komunikacyjnych.

Definiowanie pola i treści sztuki współczesnej w odniesieniu do niej to tylko jedna z postmedialnych debat podjętych w różnych sferach, na które wpływ ma rzeczywistość cyfrowa.

Dający się zaobserwować — widoczny w napięciu pomiędzy sztuką współczesną a sztuką nowych mediów — strach przed kondycją postmedialną ma znamiona uniwersalne, choć, jak na razie, jedynie dyskurs krytyki sztuki mediów i teorii kultury doprecyzował ten stan i zaproponował dla niego własny język i kategorie pojęciowe, które tu przywołałem. Teorie mediów i szerzej kulturoznawcza wiedza o mediach mają skłonność do postrzegania kulturowego dominium komunikacji przez pryzmat kategorii obiektu i stojącej za nim techniki.

Interpretacje wywodzące się z tej perspektywy widzą ten obiekt na dwa sposoby. Po drugie, obiektem tym czynią komunikujący podmiot, uwikłanego w medialne sprzężenia człowieka, aktora działań komunikacyjnych. Ani przedmioty samodzielnie, ani podobnie rozumiane podmioty, ani synergiczne kombinacje tych kierunków składające się na tradycyjny model środowiska i procesów komunikacyjnych nie przystają jednak do natury i zasięgu ewolucji medialnego świata, dokonującej się w cyfrowych okolicznościach.

ElektroTrendy by ELEKTROTRENDY - Issuu

Tak zaprojektowany model, powtórzę, można było z powodzeniem wykorzystywać w różnych wewnętrznych jego strukturalizacjach i ujęciach dyscyplinarnych — od analizy semiotyki medialnego przekazu po deterministyczne postrzegania technologii jako przekazu jedynie wobec domeny mediów analogowych. Wobec natury cyfrowego i sieciowego świata, w którym hardware zyskał przeciwwagę w postaci software, ekosystem analogowych transmisji i reprezentacji został wystawiony na dziejową próbę, stając w obliczu sieciowości.

W nowych okolicznościach, w których linearna percepcja mierzy się z interakcyjnością, materialne Czy inwestuje w Arka Kripetovaliut z wirtualnymi reprezentacjami, skończone kształty z nieustannym przetwarzaniem i remiksowaniem, istniejące schematy poznawcze przestają wystarczać do opisu komunikacyjnego świata.

Wraz z cyfrową zmianą pojawiały się także towarzyszące jej rekonstrukcje pojęć i teorii, dopełniające diagnozy o sytuacji postmedialnej. Matthew Kirschenbaum, amerykański humanista starający się interdyscyplinarnie przenikać istotę cyfrowości, wskazuje na potrójną naturę cyfrowych sytuacji medialnych. Mają one 1 wymiar fizyczny; są znakami i maszynami je transportującymi. Są jednocześnie 2 formatami logicznymi, co znaczy, że są to dane, które te maszyny rozpoznają, interpretują i przetwarzają.

Są także 3 konceptami, czyli posiadają naturę bytów semiotycznych, aksjologicznych: są tekstami kultury W podobnym duchu wypowiada się inny amerykański badacz cyberświata Mark Hansen. Amerykanin jest przekonany, że teorie mediów cyfrowych potrzebują nowego punktu odniesienia, który będzie w większym niż dotychczas stopniu korespondować ze zmianami zachodzącymi w medialnym świecie. Tą nową kategorią jest procesualność mediów, która rozciąga je pomiędzy różnymi spiętymi w sieci przedmiotami technologicznymi w tle objawiających się Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej wysuniętych na pierwszy plan działań i w ten sposób rozmywa ich uchwytną, skończoną formalnie postać.

Stają się one coraz mniej wyraźne — ukryte przed przyzwyczajoną do zwykłych, analogowych i materialnych form, percepcją W identyczny sposób charakter postmedialnego środowiska interpretuje filozofka mediów Katherine N.

Hayles, kiedy wskazuje na przykład na dynamiczny i złożony charakter ontyczny cyfrowej tekstualności: Istnieją dane, programy, które je wywołują i przetwarzają, hardware, który na bazie swoich funkcjonalności te dane kompiluje i interpretuje.

Takie wrażenie na temat medialnej nieprzejrzystości mają nie tylko sami medioznawcy. Bruno Latour, jeden z najbardziej uznanych diagnostów współczesności, rozważając przesunięcie od obiektów do procesów technologicznych zauważa, że ten ontologiczny zwrot prowadzi do wykształcenia się fantomowego oblicza nowych mediów w stosunku do sfery społecznej i kultury Obwody scalone, przełączniki, bramki, kable, protokoły, różne poziomy software, wyświetlacze i wreszcie pola magnetyczne i inne zjawiska związane z elektrycznością to przeplatające się nawzajem elementy tej fantomowej ontologii, z którą na co dzień, mniej lub bardziej świadomie, mamy do czynienia.

W rezultacie postmedialny charakter zdematrializowanej informacji skutkuje podwójnie. Przedmiot przekształca się w obiekt medialnej reprezentacji. Zyskując taki status przekracza barierę tradycyjnie pojętej materialności, staje się swoim własnym odbiciem, abstrakcyjnym wirtualnym przedstawieniem i zapośredniczeniem.

Medium, które działa niepostrzeżenie, które jest niewidzialne okazuje się pozbawione wymiaru materialności, kończy swój dotychczasowy żywot w materialnym świecie znaków, przedmiotów i zdarzeń Opisany powyżej przez teoretyków na różne sposoby hybrydyczny i procesualny, cyfrowy stan rzeczy to przede wszystkim wciąż niewybrzmiałe echa i rezonanse jednego z założycielskich sporów, który wytyczył charakter projektu cyfrowego.

Chodzi o debatę wokół ontycznego charakteru informacji, której korzeni szukać trzeba jednak dużo głębiej niż tylko w cywilizacyjnej debacie dotyczącej komputeryzacji. Objawił się on najpierw w postaci dwóch przeciwbieżnych dążeń w nowożytnym dyskursie poświęconym wiedzy w najbardziej ogólnym jej znaczeniu: ku wiedzy abstrakcyjnej matematycznej oraz wiedzy namacalnej, mającej bezpośrednie potwierdzenie w percypowanej rzeczywistości.

Z jednej strony matematyka i jej pochodne miałyby być myśleniem abstrakcyjnym, formalnie doskonałymi teoriami opisującymi złożoność natury świata. Z drugiej zaś poznawanie i myślenie skonstruowane w ten sposób domagało się potwierdzenia i weryfikacji wobec niedoskonałości wiedzy abstrakcyjnej zderzającej się z wieloma niewytłumaczalnymi, a przecież realnie doświadczanymi kondycjami świata.

Ten problem stał się jednym z najważniejszych dla nowoczesnych nauk i sztuk — objawił się w nich jako dystynkcja pomiędzy teorią a empirią, sztuką reprezentacji i sztuką przedmiotów, szczególnego zaś znaczenia nabrał wraz pojawieniem się maszyn kalkulujących i cyfrowej reprezentacji rzeczywistości przez nie tkanej Problem ten na właściwym dla metateorii wiedzy i nauki poziomie skomentował, by przywołać tu jeden z najważniejszych współczesnych autorytetów, filozof i metodolog Paul Feyerabend w swojej głośnej krytyce hegemonicznej roli naukowego myślenia abstrakcyjnego: Abstrakcja wydaje się być negatywnym zwyczajem: realne właściwości fizyczne, kolory, temperatura, Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej, opór powietrza, krążenie planet są w tym typie myślenia pomijane Jaką kondycję proponują nowe, cyfrowe media?

W codziennym krajobrazie miejsce stałych i percypowalnych w tradycyjny, obiektowy sposób maszyn i tekstów medialnych zajmują ich cyfrowe ślady, tj. Analogowe przyzwyczajenia często stawiają nas wobec nich w mało komfortowej sytuacji, kiedy nieświadomi tego, co procesują, komunikują i interfejsują wykorzystywane przez nas urządzenia, jesteśmy narażeni na niespodzianki i konieczność nieustannej uwagi na wielu poziomach percepcji. Boleśnie w sensie finansowym przekonało się na przykład o tej nieustannej i fantomicznej konektywności cyfrowych urządzeń połączonych z sieciami polskie społeczeństwo zauroczone nowymi liniami technologicznymi smartfonów, kiedy okazało się, że nieustannie komunikują się one z bazami danych operatorów, dostawców usług, producentów, sieciami społecznościowymi i wieloma innymi miejscami w sieciach.

Użytkownicy tych urządzeń przez długi czas nie zdawali sobie sprawy z przebiegu tych ukrytych transmisji i transferów, za co operatorzy zacierając ręce wystawili im słone rachunki Postinformacje Wspomniany spór o konstytucję cyfrowego świata dotyczył kulturowego i technologicznego rozumienia oraz sposobów wykorzystywania informacji.

W cybernetycznym dyskursie został utrwalony jako poszukiwanie różnicy pomiędzy twardym i miękkim rozumieniem cyfrowej informacji Pierwszy ze sposobów pojmowania informacji polega na uznaniu jej za autonomiczny obiekt medialnego świata.

Zarabianie pieniedzy handlowych tygodniowych mozliwosci Udostepniaj przepisy podatkowe

Ma on naturalnie indywidualny, wynikający z oddzielania sfery instrukcji dla techniki od samej techniki, status, nawet pomimo wciąż nierozerwanych związków z tradycyjnymi obiektami — przedmiotami i tekstami medialnymi.

Dla przykładu: za takie twarde informacje można uznać zbiór słów w tej książce, które po digitalizacji można traktować w oderwaniu od ich nośnika, czyli samego interfejsu papierowej książki. Miękka interpretacja informacji skupia się natomiast na roli otoczenia i kontekstu, w jakich ta informacja funkcjonuje.

Chodzi tu szczególnie o ludzi, którzy się nią posługują — a zatem także i jej semiotyczny ładunek, który sytuuje techniczną formę przekazu maszyny i infrastruktura technologiczna, które komunikację zaszumiają i zniekształcają w symbolicznym środowisku kultury, pośród znaków, języków, form wizualnych i audialnych. Tak zdefiniowany kontekst na centralne miejsce w systemach informacyjnych wysuwa człowieka jako ogniwo spajające informacyjne elementy w całość, zaś fenomen informacji podporządkowuje wymogom komunikacji kulturowej.

Twardy koncept informacji to przejaw technokratycznej, redukcjonistycznej wiary w matematyczne modelowanie świata i jego doskonałość. Postrzeganie informacji jako autonomicznego obiektu medialnego świata otwiera drogę do konstruowania matematycznych struktur, takich jak sztuczna inteligencja, rzeczywistość wirtualna, ale przede wszystkim uruchamia projekt matematycznie zorganizowanego software, który staje się metagramatyką cyfrowego świata.

Miękkie myślenie o informacji detronizuje taką jej pozycję, stawiając ponad nią inne elementy medialnego uniwersum, jak podmiot nadający i odbierający, ekosystem technologiczny czy kontekst kulturowy. Jaki wpływ miał ten założycielski spór na kulturowe oblicze cyfrowego świata?

Przywołana już wcześniej filozofka mediów Katherine Hayles dostrzega podwójną konsekwencję różnicy w rozumieniu sensu informacji dla projektu cyfrowego.

Hayles wymienia trzy etapy postępującej dematerializacji informacji. Etap pierwszy to przywołany spór o twardą i miękką informację, który rozpoczął się po drugiej wojnie światowej i trwał do początku lat XX wieku. Etap drugi trwał od lat W fazie trzeciej, która wciąż trwa, mamy natomiast do czynienia z wirtualizowaniem się informacji, czyli systematycznym uzgadnianiem uwarunkowań cybernetycznych z wymogami komunikacyjnymi kultury i życia społecznego Podobnie jak jednolite w epoce analogowej media zmieniają swój ontyczny charakter w cyfrowych okolicznościach, tak i informacja pod ich wpływem staje się wolna od tradycyjnych medialnych ograniczeń i ewoluuje w ten sposób do postaci postinformacji.

Ten postinformacyjny kierunek odcina jeden z kluczowych korzeni łączących projekt mediów cyfrowych z tradycją mediów wcześniejszych. Odcięte korzenie materialności informacji zastępują w cyfrowym świecie Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej ścieżki ku interfejsom, czyli użytkowym powłokom cyfrowych maszyn, oraz ku software, czyli abstrakcyjnym matematycznie, rządzącym ich wewnętrznym funkcjonowaniem, kodem i gramatyką W różnicę pomiędzy obiektem a procesem kultury medialnej wpisana jest także, na zasadzie sprzężenia zwrotnego, zmiana obejmująca hardware.

Dotyczą tej materialnej warstwy medialnego świata przekształcenia, które zwiastują odwrót od dotychczas nią sterującej newtonowskiej mechaniki elektryczności i wejście w nowy porządek elektroniczny i postmechaniczny.

Nie znaczy to, że posthardware funkcjonuje wbrew prawom natury czy wywraca do góry nogami ich klasyczne, choćby newtonowskie czy euklidesowe, kodeksy i sankcje.

Jego funkcjonalna natura traktuje jednak zarówno je, jak i klasyczny model ich opisu jako stały punkt odniesienia, jako wpisany w obecny system operacyjny na fundamentalnym poziomie. Z takim dziedzictwem swobodnie przesuwa się ku obszarom dla tradycyjnej wiedzy i technicznych form jej eksploracji i manipulacji niedostępnym, wywołując podejrzenia o zwrot ku manowcom kultury, nauki i życia społecznego.

Wszystkie te trzy historyczne typy wytworów nowoczesnej techniki obecne są wewnątrz cyfrowości i w przypisanym sobie zakresie wciąż realizują założenia projektu cyfrowego. Są w nim funkcjonalnie niezbędne. Uważnie przyglądając się wchodzącym dziś na konsumencki rynek gotowym rozwiązaniom cyfrowym i zapowiedziom ich możliwych, przyszłych form, trzeba uznać, że dotychczasowy mechaniczny i elektryczny nurt osiągnął już kres możliwego rozwoju. Najnowsze maszyny medialne są narzędziami, w których nawet wyrafinowane mikromechaniczne elementy są zastępowane ich postmechanicznymi odpowiednikami.

Dyski twarde, magazyny cyfrowego świata, zyskały nową formę w postaci magnetycznych płytek, zastępujących dotychczas dominujące napędy składające się z magnetycznych dysków, które wirując były odczytywane za pośrednictwem ruchomej igły remediacja idei i formy gramofonu. Klawiaturę mechaniczną zastępuje klawiatura wyświetlana jako taktylny obraz wrócę do tematu obrazów taktylnych w trzeciej części książki.

Ostatnie wersje laptopów dostępnych na rynku nie zawierają w sobie już żadnych mechanicznych części, które do tej pory były tradycyjnie obecne wewnątrz komputerowych maszyn: obok wspomnianyh dysków nowego typu zamiast napędu optycznego mechanicznie obracającego dyskami CD, DVD, BR jest czytnik kart pamięci; zamiast gniazd sieciowych LAN zastosowano porty bezprzewodowe WiFi czy Bluetooth.

Większość dostępnych w nowoczesnych systemach interfejsów wyjścia i wejścia jest tu na stałe wkomponowana w elektroniczną architekturę obliczeniową. Postmedia to technologie, dla których charakterystyczne są rozwiązania postmechaniczne i postelektryczne. Poznanie sposobu ich pracy, jak to już powiedziałem, wymyka się naturalnym właściwościom percepcji posługującego się nimi człowieka, tradycyjnym kodom kulturowym definiującym relacje kultura-technika i uznanym za kanoniczne regułom i prawom opisującym fizykę, chemię i matematyczność świata.

Podatek dochodowy za opcje binarne w Indiach Opcja Gra handlowa ASX

Postmedialne maszyny stały się mitycznymi i magicznymi narzędziami manipulacji zjawiskami natury. Nie odwołują się już wprost, w bezpośredni i przejrzysty sposób, do powszechnie dostępnych zasobów wiedzy kulturowej — jak to miało miejsce w przypadku maszyn mechanicznych, które w naturalny sposób rozwijały wcześniejsze twory techniki czy starały się naśladować budowę i funkcjonowanie organizmów żywych.

Odnoszą się za to do wyrafinowanych zasobów wiedzy specjalistycznej, wykorzystują zawiłe zjawiska i wciąż jeszcze nie w pełni rozpoznane i opisane stany odkrywane przez zaawansowaną technologię. Do pracy z nimi potrzebne są, w odpowiedzi na taki stan rzeczy, rozwiązania techniczne, które te wyrafinowane maszyny ubiorą w kulturowo przyjazne, symboliczne szaty. Są nimi interfejsy użytkowe powstające na styku software i hardware, których idea i forma nie tylko nadają postmediom kulturowo przyjazne kształty, ale i skutecznie przejmują dotychczasową rolę monolitycznych mediów Software Przechodząc od medialnych obiektów do medialnych procesów doszedłem do kategorii software, czyli napędzanej dzięki elektrycznej i cyfrowej cyrkulacji zdematerializowanej informacji — danych.

To kategoria, która stanowi o ontologicznej unikalności fenomenu nowych mediów i cyberkultury, zaś współcześni medioznawcy stawiają ją w centrum cyfrowej kultury, zaś samemu pojęciu przypisują miano kluczowego dla teorii kultury współczesnych mediów. Nie będę w tym miejscu z oczywistych względów nawet próbował zagłębiać się w definiowanie i analizy soft­ware, bo jest to problematyka, która domaga się samodzielnych opracowań i, jak wspomniałem we wstępie, w moim tekście funkcjonuje jako najważniejszy, choć mało wyraźny bohater drugiego planu.

Kilka lat temu Lev Manovich, chyba najbardziej popularny z zajmujących się nowymi mediami badaczy i animatorów, ogłosił, że nadeszła epoka dominacji soft­ware w medialnym świecie i daleko poza nim, na terytorium szeroko rozumianej kultury. Software, powiada, przejmuje kontrolę nad materialnym wymiarem medialnej rzeczywistości, staje się — wraz z interfejsami — kulturową powłoką hard­ware i to jemu powinny się bez reszty oddać współczesne studia nad mediami, przekształcając się z media studies w software studies Matthew Fuller, jeden z inicjatorów kulturowych badań nad software i twórca kategorii software studies, definiując kulturę software, mówi o łączących się w niej różnych, nieposiadających ekwiwalentu w kulturze mediów masowych, warstwach cyfrowego świata.

Katar transakcje w opcjach mundurow Opcje Wielkiej Brytanii Review Broker

Angielski medioznawca wskazuje na trzy zasadnicze tropy kulturowe porządkujące obszar software. Są nimi: critical software, social software oraz speculative software.

Wszystkim trzem przyjrzę się teraz bliżej. Software krytyczny spełnia funkcję nadzoru nad software w ogóle. To oprogramowanie, które śledzi poczynania software, wyświetla jego kulturowe mechanizmy i obnaża polityki kodu, angażując użytkowników i programistów w krytykę cyfrowości, czyli odnajdywanie w niej wszelkich śladów i kodów normalizujących. Dzięki takiemu wykorzystaniu software cyberkultura podlega nieustannemu prześwietlaniu i ma szansę opierać się technopolowym zapędom. Przykładem takiego software jest wersja znanej gry Wolfstein, zrealizowana przez artystyczny kolektyw JODI.

Social software to fenomen, na który składają się dwa trudne do rozłącznego traktowania inne: wolne oprogramowanie w tym ruch open source oraz programowanie do użytku zbiorowego, część Web 2. Zasadą tego pierwszego jest tworzenie programów darmowych w przestrzeni publicznej, kolektywnie przygotowywane alternatywy dla wersji komercyjnych, które pozwalają na określone funkcjonalności w oderwaniu od tradycyjnych reguł rynkowych wynikających z obwarowanego szeregiem zależności, tradycji i reguł prawnych podziału ról pomiędzy właścicieli i konsumentów.

Zasadą oprogramowania społecznego jest natomiast przejmowanie kontroli nad oprogramowaniem przez pozabiznesowe, pozasystemowe jednostki i społeczności.

Dzięki takim działaniom przestrzeń cyfrowego kodu wciąż udaje się zachować od wchłonięcia w reżim wartości ekonomicznych — pozostaje otwartym tekstem kultury, który wspólnie piszą i redagują zainteresowani.

Ma tu także miejsce agregacja i akumulacja kapitału społecznego w nowej, cyfrowej wersji Software spekulacyjny to natomiast oprogramowanie eksperymentalne, za pomocą którego możliwa jest eksploracja możliwości programowania w ogóle.

W tej dziedzinie programiści ewaluują kodowe glitche, wirusy, Opcje handlowe kursy w Delhi, spyware, patche, błędy, ale także poszukują nowych rozwiązań społecznych i kulturowych sytuujących software w przestrzeni publicznej. Kategorią bliskoznaczną wobec spekulacyjności software jest strategia cyfrowego oporu i działania antysystemowego, która charakteryzuje środowiska i etos hakerski.

Poprzez swoją formalną otwartość i nominalnie egalitarny dostęp do zasobów kodu software może się rozwijać jako ważna dla kultury sytuacja postmedialna Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej wtedy, kiedy wszystkie trzy wskazane przez Fullera jego domeny rozwijają się równolegle.

Postmedialny charakter software bierze się z krytycznego oglądu i potencjału rekonstrukcji, który ta medialna warstwa oferuje wobec wszystkich poprzednich gramatyk i kodów medialnych oraz ekosystemu medialnego jako takiego.

Bierze się także z dokonującej się pod naporem sił społecznych, reorganizacji tego ekosystemu i obecności w nim nowych, społecznych graczy mających rzeczywisty wpływ na hierarchiczny dotąd, medialny krajobraz. Postmedialność software to także efekt możliwego w obszarze kodu nieustannego sprzężenia zwrotnego pomiędzy obecnymi formami oprogramowania a ich przyszłymi wersjami. Manovich i Fuller postrzegają software jak praktykę kulturową, w której mieszają się wszystkie dotychczasowe doświadczenia kulturowe i cywilizacyjne — zarówno związane z istniejącymi mediami i zapośredniczoną przez nie komunikacją, jak i wynikające z dorobku nauki, sztuki, urbanistyki, wojskowości, itd.

Praktyka technologiczna i komunikacyjna software to konglomerat, w którym łączą się i stapiają ze sobą do granic rozpoznawalności sztuka, nauka i technika. Jaki jest efekt tego wymieszania? To znacznie więcej niż software rozumiany technologicznie jako zbiór instrukcji operacyjnych komputera.

Kulturowe rozumienie software rozciąga się bowiem również na materializację i synergię kulturowych w tym i medialnych dyskursów, form i modalności, zderzenie przeróżnych procesów i dyskursów, technokulturowy asamblaż — jak powiedzieliby Deleuze i Guattari Tak zdefiniowany software to przestrzeń postmedialna, w której dochodzi do renegocjacji władzy i stosunków społecznych, kiedy biorące udział w jego tworzeniu, dystrybucji i implementacji grupy społeczne doskonale radzą sobie bez pomocy, pośrednictwa czy regulacji systemu politycznego i ekonomicznego open software, social software.

Za jego sprawą ma również miejsce postmedialna renegocjacja ustalonych pozycji antropologicznych na linii człowiek-technika, szczególnie zaś w zakresie antropologii i socjologii interfejsów medialnych. Wreszcie dzięki software wprawiane jest w ruch i podtrzymywane w tym dynamicznym stanie uniwersum cyfrowych danych. W rezultacie odmienia się zupełnie ich kultura, ekonomia i ekologia, pojawiają się nowe kształty i cyrkulacje informacyjne, takie jak kultura otwarta open culturealternatywne obiegi i społeczne cyrkulacje danychsieci grupujące ich użytkowników, piractwo i dyskursy poświęcone dostępowi do danych i informacji Software to także najbardziej hybrydowy i fantomowy ze współczesnych medialnych stanów i form.

Jego praktyka zorientowana jest z założenia na procesualność — uruchomione oprogramowanie najczęściej pracuje w tle niezależnie od bieżących, cząstkowych działań użytkownika na poziomie jego interfejsu użytkowego.

Jego status rozciąga się pomiędzy materialnością działań dokonywanych za sprawą kontrolowania elektryczności wewnątrz infrastruktury obliczeniowej maszyny cyfrowej a efemerycznością wirtualności, czyli abstrakcyjnych zapisów w różnych równie abstrakcyjnych formalnych, programistycznych językach i kodach.

Software jest zatem jednocześnie matematyczną abstrakcją i elektryczną materialnością, wirtualnym procesem i materializującym się interfejsem. Sytuuje się pomiędzy indywidualnym doświadczeniem mediów a ich wymiarem społecznym w różnych przybieranych przez nie formach, takich jak systemy operacyjne i personalizowane aplikacje, aplikacje transmitujące i aplikacje interaktywne To wszystko czyni z software przedmiot niejasny i domagający się nieustannej uwagi poznawczej.

Trudno się dziwić, że wielu współczesnych medioznawców gotowych jest wskazywać jego centralną pozycję w cyfrowym świecie. Są one zazwyczaj bardzo cienkie, ich grubość sięga kilkudziesięciu nanometrów.

Niektóre z nich mają porowatą strukturę, która pozwala na wnikanie molekuł mniejszych niż pory, również osiągające rozmiary nanometrów. Nanowarstwy mogą sprzyjać przyłączaniu się do czujnika białek, wirusów czy bakterii. Dzięki temu czujnik może zidentyfikować pojawiające się w danym miejscu szkodliwe dla człowieka czynniki pochodzenia biologicznego. Nanowarstwy mogą także modyfikować odpowiedź czujników światłowodowych wbudowanych w materiały konstrukcyjne.

Modernizacja elektrowni

Deformacja takich materiałów, bądź w  skrajnym przypadku ich uszkodzenie powoduje zmianę naprężenia lub ugięcia czujnika, która silnie wpływa na jego sygnał wyjściowy. Dzięki temu czujnik szybko informuje o  nawet najdrobniejszych pęknięciach, które pojawiają się w monitorowanej konstrukcji.

Metody opracowane przez zespół Instytutu Mikroelektroniki i Optoelektroniki Politechniki Warszawskiej, pozwalają na wytworzenie cienkich i transparentnych optycznie warstw. Należą do nich: warstwy węglowe np. Źródło: Politechnika Warszawska Obie spółki nawiązały współpracę w  dziedzinie elektromobilności już w  roku. Zdjęcie: Volvo Buses Jednym z jej celów jest opracowanie standardu infrastruktury układów ładowania, która ułatwi miastom przechodzenie na zrównoważone i  oszczędne systemy transportu publicznego.

Siemens i Volvo wnoszą zarówno technologię jak i  doświadczenie umożliwiające kształtowanie tej tendencji. Siemens dostarcza infrastrukturę ładowania pojazdów z napędem elektrycznym, w tym stacje ładowania, urządzenia pomocnicze, okablowanie, roboty inżynieryjne, montaż, uruchomienie i konserwację. Dzięki podpisanej umowie Volvo Buses dostarczy klientom autobusy hybrydowe z napędem elektrycznym oraz autobusy w  pełni elektryczne, natomiast Siemens dostawę i  montaż wysokowydajnych stacji ładowania pojazdów wyposażonych w napęd elektryczny moc ładowania do kW.

Volvo Buses i Siemens dostarczyły hybrydobusy do Hamburga. W roku dostarczą elektrobusy i hybrydobusy do Goteborga i Sztokholmu. W  przypadku udziału dwutlenku węgla w  produkcji energii elektrycznej obowiązuje zasada tożsama z dotyczącą europejskiej deklaracji w sprawie pojazdów mechanicznych, a zatem wykorzystuje się energię elektryczną nieopartą na paliwach kopalnych. Poziom emisji dwutlenku węgla jest jeszcze niższy w przypadku stosowania biopaliw.

Źródło: Volvo Buses Przybysze z całego świata doceniają czystość powietrza, ulic i  miast. Co ważne, Szwajcaria nieustannie inwestuje w czyste Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej, w tym grzewcze korzystające z  odnawialnych źródeł energii.

Szwajcarska strategia rozwoju pomp ciepła wpisana jest w bezpieczeństwo i niezależność energetyczną. Jednym z  projektów jest wykorzystanie zasobów energii cieplnej zgromadzonych w  wodach Jeziora Bodeńskiego. Akwen jest trzecim pod względem wielkości jeziorem w  Europie Środkowej. Ze względu na położenie pogranicze Niemiec, Austrii i  Szwajcariipoza atrakcją turystyczną, pełni funkcję rezerwuaru wody pitnej. Pierwsze pompy ciepła, wykorzystujące wody Jeziora Bodeńskiego zostały zainstalowane już w latach XX wieku.

Po latach realizowania innych projektów energetycznych, pompy ciepła znów maja wrócić do łask i ponownie ogrzewać domy, tym razem jednak na dużą większą skalę. Pompy ciepła, będą pobierać ciepło zakumulowane w wodzie i  przekazywać je do odbiorców. Eksperci szacują, że ciepło pobrane z  jeziora dzięki pompom ciepła może ogrzewać pomieszczenia i zapewnić ciepłą wodę użytkową nawet w  gospodarstw domowych. Oprócz wykorzystania wód Jeziora Bodeńskiego do celów grzewczych, możliwe będzie również chłodzenie pasywne latem chłodze- Jezioro Bodeńskie, Zdjęcie: rf.

Ciepło pobrane z budynków będzie odprowadzane do jeziora. Z  uwagi na duże rozmiary akwenu temperatura wód w jeziorze będzie się zwiększać maksymalnie o 0,2 stopnia, co nie powinno wpłynąć na zaburzenie naturalnej równowagi ekologicznej Jeziora Bodeńskiego. Biorąc pod uwagę fakt, że energia elektryczna w Szwajcarii w większości pochodzi z elektrowni wodnych i  atomowych, zastosowanie pomp ciepła nie powoduje żadnej emisji zanieczyszczeń.

Zwrot ku ekologii i  ochronie środowiska naturalnego owocuje czystym powietrzem oraz brakiem niskiej emisji. Spółka Eaton, w dniach od kwietnia br. Stoisko będzie odzwierciedlać układ nowoczesnego zakładu przemysłowego z w pełni funkcjonalnymi maszynami.

Schulte-Südhoff GmbH duktu na rynek i zwiększyć opłacalność produkcji. Jednocześnie będą mogli dowiedzieć się więcej na temat innowacyjnych rozwiązań z  zakresu infrastruktury budowlanej oraz na temat tego, jak zmaksymalizować bezpieczeństwo osób i mienia.

Pobierz PDF I. Kondycja postmedialna — krajobrazy zmiany Kondycja postmedialna materializuje się na skutek synergii funkcjonujących i rozwijających się paralelnie obszarów kulturowej i komunikacyjnej sceny współczesności. Postmedialność narasta jednocześnie: w sferze techniki, gdzie wspiera się na takich procesach, jak konwergencja, wirtualizacja, obecność software, interfejsów i protokołów; w polu społecznym, gdzie ma miejsce socjalizowanie technologii medialnych wyrywanych systemowi kultury masowej i wynikające z tego procesu sieciowanie, emancypacja użytkowników oraz powstawanie społeczeństwa informacyjnego i sieciowego; oraz w polu antropologicznym, gdzie przekształceniom podlega zbiorowa wyobraźnia komunikacyjna wraz z zakorzenionymi w niej kompetencjami medialnymi i objawiają się nowe postawy i logiki komunikacyjne.

Na stoisku zostanie zaprezentowany działający model dużego układu filtracji, wykorzystywanego na przykład w przemyśle drzewnym lub tekstylnym, tak aby pokazać, w jaki sposób producenci mogą zapewnić zgodność z  przepisami Dyrektywy ErP dyrektywa ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią. Na szczególne zainteresowanie zasługuje rozrusznik silnikowy z  regulacją prędkości, który zapewnia ekonomicznie uzasadnioną, łatwą w zastosowaniu oraz kompaktową alternatywę, z którą użytkownicy mogą się zapoznać na stoisku.

Przyszłość przemysłu to połączone w  sieć komponenty dostarczające szeregu informacji ze wszystkich urządzeń wbudowanych w  maszynę. Zmieniając poszczególne podzespoły w  inteligentne urządzenia dzięki zastosowaniu technologii SmartWire-DT użytkownik uzyskuje wysoki poziom przejrzystości danych, wbudowany fabrycznie w  oferowane układy. Dotyczy to zarówno podzespołów w  szafie sterowniczej, jak również czujników oraz siłowników lub zaworów hydraulicznych umieszczonych poza panelem sterowania.

W  Hanowerze odwiedzający będą mogli przekonać się o  korzyściach płynących z  tego rozwiązania na przykładzie działającej maszyny do produkcji makaronu.

Wydajność energetyczna, zgodność System handlu SNR. oraz bezpieczeństwo to kluczowe kwestie z  per- spektywy infrastrukturalnej. Surowe przepisy sprawiają, że bezpieczeństwo osób i mienia stanowi istotną kwestię dla właścicieli i  zarządców budynków. Jednocześnie obniżenie zużycia energii oraz emisji dwutlenku węgla, dzięki zastosowaniu rozwiązań, takich jak w  szczególności oświetlenie LED, stanowi kluczowe zagadnienie dla wielu osób zarządzających obiektami.

Aby umożliwić konstruktorom maszyn i  układów dalsze rozwijanie przewagi konkurencyjnej i  osiąganie większych zysków, powołano zespół zajmujący się usługami zapewniającymi wartość dodaną Value Added Services. Jego celem jest opracowywanie indywidualnych rozwiązań dla złożonych problemów z  zakresu produkcji i  łańcucha dostaw. Nowe usługi, które zostaną przedstawione podczas wystawy, obejmują zakres od indywidualnych koncepcji pakowania, dystrybucji i śledzenia, przez wstępny montaż podzespołów i układów, aż po projektowane na potrzeby klientów konfiguratory oprogramowania.

Źródło i Zdjęcia: EATON Budynki przemysłowe: dysponowanie wiedzą, specjalistycznym doświadczeniem oraz produktami, ułatwiają zachowanie zgodności z przepisami oraz utworzenie środowiska, w którym będzie można podtrzymać bezpieczną i wydajną pracę.

Zawarcie umow handlowych miedzy budynkami Swiss Travel System Trade

Wynalazek może znaleźć zastosowanie, m. Polskim rozwiązaniem interesują się firmy z całego świata. Polscy naukowcy zaprezentowali zupełnie inne, nowatorskie podejście projektowania osłon balistycznych, w  tym kamizelek kuloodpornych. Zdjęcie: rf. Zastosowanie innowacyjnej cieczy umożliwiło polepszenie elastyczności materiałów, a co za tym idzie eliminację ograniczeń związanych z  wysoką sztywnością i  brakiem elastyczności, wpływających negatywnie na komfort ich noszenia oraz brak możliwości stosowania ochrony balistycznej na zgięciach rąk, nóg czy samej szyi.

W  ramach projektu opracowano nowe ciecze zgęszczone ścinaniem, charakteryzujące się znacząco obniżoną gęstością, Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej, że masa wyrobu ochronnego jest niższa, 18 ElektroTrendy nr 18 która pod wpływem uderzenia zmieniają swoją konsystencję, swoją lepkość i staje się twarda. Naukowcy starali się zastosować ciecze w  różnych formach poprzez, np. W  niektórych normach dopuszczalne ugięcie wynosi nawet do 4 cm, co np.

W ten sposób udało się zmniejszyć ewentualne ryzyko uszkodzenia organów wewnętrznych. Dodatkowo, poprzez odpowiednie ukształtowanie podkładki antyugięciowej, udało się wprowadzić element tzw. Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej przez polskich naukowców rozwiązanie może mieć zastosowanie wszędzie tam, gdzie materiał będzie miał za zadanie maksymalne rozproszenie energii.

Może być stosowany m. Wynalazek jest obecnie w  końcowej fazie komercjalizacji, który powinien w  tym roku. Rozwiązaniem zainteresowane są firmy, tak europejskie, jak i światowe. Źródło: PW, Moratex Kable te obsługują większość ruchu internetowego.

Otrzymywała za to miliony funtów. Vodafone nie zaprzeczyło, że takie działania miały miejsce. Firma zapewnia jednak, że wszystko odbywało się zgodnie z prawem, na podstawie nakazów sądowych. Suddeutsche Zeitung informuje również, że kable były wykorzystywane do włamań i  pozyskiwania danych z innych sieci. To globalna sieć telekomunikacyjna zarządzana przez Global Cloud Xchange, która należy do indyjskiej firmy Reliance Communications.

O tym, że wywiady brytyjski i  amerykański podsłuchiwały kable podmorskie wiedzieliśmy już od pewnego czasu. Teraz jednak niemiecki dziennik ujawnił, które to były kable. Możemy też ocenić, jak wiele danych trafiło w  ręce agencji. Wiadomo, że w lipcu roku dzięki współpracy z trzema telekomami agencje wywiadowcze miały dostęp do gigabitowych łączy. Z ujawnionych dokumentów wynika też, że GCHQ starała się w tym czasie o uzyskanie dostępu do łączy i chciała zwiększyć swoje możliwości pobierania danych do łączy o przepustowości 10 gigabitów każde.

Źródło: Ars Technica Maszynę ubraną w  białą koszulkę i  czerwone trampki przewoził przez terminal na wózku inwalidzkim Alexander Herzog - doktorant z  Towarzystwa Maxa Plancka. W klasie ekonomicznej samolotu Lufthansy wyłączoną Athenę przypięto pasami. W  podróży towarzyszyli jej Herzog oraz Jeannette Bohg. Humanoid mógł być standardowo dostarczony w dużej skrzyni, ale  naukowcy chcieli sprawdzić, jak ludzie zareagują na robota siedzącego w samolocie.

Towarzystwo Maxa Plancka współpracuje z  Uniwersytetem Południowej Kalifornii przy robotach, które miałyby zastąpić ludzi podczas Zdjęcie: rf. Potrafi, np. Źródło: Kopalnia wiedzy Projekt pojawił się na portalu finansowania społecznościowego Kickstarter i na kilka tygodni przed końcem kampanii zebrał już wymaganą sumę To oznacza, że urządzenie na pewno pojawi się na rynku.

Na razie pierwsze egzemplarze oferowane są w cenie około złotych, w przyszłości jednak lampa Sunn może być droższa. Producenci przygotowali dwa warianty, różniące się wielkością. Projekt takiej lampy zyskał już popularność na portalu finansowania społecznościowego i  w  sprzedaży pojawi się w przyszłym roku. Źródło: rmf Potrafi w  pełni synchronizować się ze słońcem i  w  zależności od jego położenia zmieniać natężenie światła.

W  pokoju możemy mieć więc piękny wschód czy romantyczny zachód słońca. Wszystko sterowane za pomocą specjalnej aplikacji. Nie dość, że ścieżka w kształcie podkowy wysunięta jest 26 metrów od krawędzi górskiego szczytu, to cały projekt znajduje się m ponad ziemią.

Na spacer tą kładką mogą pozwolić sobie tylko ci, którzy mają nerwy ze stali. Nie jest to pierwszy przykład rozmachu, jaki towarzyszy Chińczykom w  realizacji różnych projektów. Korytarz widokowy Longgang Scenic Spot pochłonął blisko 20 mln złotych. W niektórych miejscach spacer może być przeraźliwym przeżyciem, gdyż fragmenty chodnika wykonane są ze szkła. Narbutta 50A, odbyło się uroczyste wręczenie nagród laureatom XII edycji konkursów na pracę habilitacyjną, doktorską, magisterską i studencką oraz na plakat, a także II edycji konkursów na krótki film i informację medialną z zakresu własności intelektualnej, ogłoszonych przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej.

Nagrody Ministra Gospodarki wręczyła podsekretarz stanu Grażyna Henclewska. Ceremonii wręczenia nagród towarzyszyła multimedialna prezentacja prac laureatów konkursu na Trzy czarna kruka noc oraz projekcje nagrodzonych filmów. Projekty zgłaszane na konkurs należą do kategorii sztuki użytkowej wykorzystywanej przez Urząd Patentowy RP w licznych działaniach promocyjnych służących podnoszeniu społecznej świadomości ochrony wła- 20 ElektroTrendy nr 18 sności przemysłowej i są publikowane w  licznych wydawnictwach edukacyjnych.

Dotychczasowe edycje konkursu umożliwiły dostrzeżenie i  wyróżnienie wielu utalentowanych twórców i naukowców, którzy w swojej działalności podejmują tematykę własności przemysłowej, będącej istotnym elementem warunkującym rozwój innowacyjnej gospodarki. W  tegorocznej edycji konkursów do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej wpłynęły łącznie 53 prace naukowe, w tym: 9 rozpraw habilitacyjnych, 7 prac doktorskich, 35 prac magisterskich oraz 3 prace studenckie i  projektów plakatów.

W II edycji konkursów na krótki film i na informację medialną o tematyce związanej z ochroną własności intelektualnej wpłynęło 16 filmów oraz 93 artykuły, 1 audycja radiowa i 7 nagrań edukacyjnych o znakach towarowych. Ponadto nagrody książkowe dla laureatów zostały ufundowane przez Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. W konkursie na plakat nagrody zostały ufundowane przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Rafał Ohme.

Rafał Ohme w  przystępny i  humorystyczny sposób przedstawił najnowsze odkrycia neuronauki i  psychologii, które mają bezpośrednie zastosowanie w  życiu prywatnym i  zawodowym. Neuronauka wyjaśnia jak funkcjonują ludzki mózg i umysł, w jaki sposób sprawują nad nami kontrolę i jak nas Strategie handlowe obligacji ETF. Pokazuje, że emocje są potężną siłą napędzającą na- sze działania i sposób widzenia świata.

Wykład był bogato zilustrowany interaktywnymi przykładami ze świata reklamy, polityki i show-biznesu. To pierwszy duży film biograficzny o  ikonie polskiej muzyki rozrywkowej, Czesławowie Niemenie. Jego twórczość nie tylko tworzy obecnie kanon polskiej piosenki, ale wciąż stanowi źródło inspiracji dla dzisiejszego pokolenia artystów.

Projekcja filmu trwała 1 godz. Podejmując dwanaście lat temu inicjatywę organizacji konkursów Urząd Patentowy RP miał na względzie, że rzeczywista świadomość potrzeby ochrony własności intelektualnej ograniczała się ówcześnie jedynie do stosunkowo niewielkiego kręgu specjalistów. Ten stan, wobec wyzwań jakie niesie współczesna cywilizacja technologiczna, wymagał pilnej zmiany, gdyż nawet najlepsze prawo chroniące osiągnięcia wynalazców, twórców i projektantów może efektywnie funkcjonować jedynie przy ugruntowanym społecznym rozumieniu i poszanowaniu własności intelektualnej.

Złożoną misję edukacyjną służącą szerokiemu rozwojowi świadomości w tym zakresie podjął Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej. Jednym z działań było wprowadzenie corocznych konkursów wyłaniających najbardziej utalentowanych autorów prac naukowych oraz studentów i  absolwentów szkół artystycznych.

W  ubiegłym roku ofertę konkursowa została wzbogacona o  kategorię krótkich filmów oraz informacji medialnych poświęconych szeroko pojętej innowacyjności oraz ochronie dorobku intelektualnego.